MVO Oekraïne: energieverspilling en vervuiling
Oekraïne is een van de meest energieverkwistende landen ter wereld. Het verspilt veel energie die vaak afkomstig is uit risicovolle winplaatsen: gas en olie uit Rusland, kolenmijnen en gevaarlijke kerncentrales. Zo’n 10 procent van alle energie komt van waterkrachtcentrales.
De lage kosten voor gas, stroom, licht en water in het Sovjettijdperk hebben geleid tot spilziekte: kranen druppelen of stromen; lampen branden 24 uur per dag en de centraal geregelde verwarming in flats staat zuiniger energieverbruik in de weg.
Vervuiling
De verouderde industriële complexen brengen nog steeds veel schade toe aan lucht, water en bodem. Bodemvervuiling met zware metalen wordt vooral veroorzaakt door industriële processen. Door petrochemische industrie raakt grond vervuild met olie. De staalindustrie en de kolenmijnen lozen jaarlijks miljarden kubieke meter afvalwater in het oppervlakte water. Het rioleringssysteem is verouderd en de reservoirs waar vervuild water wordt opgeslagen zijn verwaarloosd en vormen een groot risico.
Afval
Slechts 10 procent van het afval in Oekraïne wordt gerecycled. Huishoudelijk en industrieel afval wordt vaak illegaal gedumpt. Oekraïne produceert jaarlijks zo’n 75 miljoen ton industrieel afval. 90 procent van het gevaarlijke afval wordt geproduceerd door de mijnbouw.
Andere afvalbronnen vormen de militaire opslagplaatsen voor wapens en raketten uit de Sovjettijd die zonder schoonmaak zijn achtergelaten en verwaarloosde opslagplaatsen voor inmiddels verboden verdelgingsmiddelen en kunstmest.
Radioactief afval
Nucleair afval vormt eveneens een groot probleem. Werd dit afval voorheen naar Rusland afgevoerd, nu wordt het in de nabijheid van de centrales zelf opgeslagen.
Milieubeleid
Het politieke vermogen om iets aan milieuproblemen te doen wordt gehinderd door een aantal factoren. Hoewel er verscheidene nationale wetten zijn aangenomen en internationale overeenkomsten zijn onderschreven, ontbreekt het de Oekraïense milieu-instanties aan bestuurlijke en financiële middelen om de nodige beleidsinstrumenten in werking te stellen. Bovendien hebben ze moeite om prioriteiten te stellen en neigen ze ertoe alle ecologische problemen even belangrijk te vinden.
Door een verbod op vuile brandstoffen en de introductie van alternatieve en schone brandstoffen wil de overheid de uitstoot van CO2 door voertuigen beperken.
Vanuit de samenleving is weinig aanzet om veranderingen door te voeren. De non-gouvernementele sector is zwak, en het publieke bewustzijn over milieukwesties is laag.
