Weglopen, stilstaan of doorgaan?

Afgelopen week mocht ik een door de Bosatex georganiseerde informatiebijeenkomst voor bevoegde overheden leiden! De stichting Bosatex is opgericht om de bodemverontreiniging op bijna 300 locaties van voormalige textielbedrijven in ons land op te lossen. De textielbedrijven die veelal gekenmerkt worden door éénmanszaakjes die van vader op zoon overgegaan zijn. Weinig kapitaalkrachtig maar wel omvangrijke bodemverontreiniging: oplosmiddellen die zich tot op grote afstand en diepte hebben verspreid.

Deel-geheel

De Bosatex werd door de bevoegde overheden tot nu toe vaak met argusogen bekeken: wel de bron willen aanpakken, maar de pluim overlaten aan de bevoegde overheden (met alle kosten van dien). Tot nu toe leidde dat tot veel overleg en tot haarkloverij in het vastleggen van afspraken. De bevoegde overheden hadden het gevoel dat zij met de gebakken peren zouden komen te zitten. Bosatex daarentegen had het idee: “we ruimen heel veel op en de discussie spitst zich toe op de laatste restanten”. Een verschil van opvatting die nog altijd tot variatie in verwachte resultaten leidt.

Niet weglopen

Fantastisch vond ik het dan ook, dat de Bosatex die zorg tijdens de bijeenkomst volledig wegnam. Zoals gezegd hebben we van doen met een weinig kapitaalkrachtige branche. Logisch dat goed gekeken wordt naar de meest effectieve aanpak. En dat dan begonnen wordt met het wegnemen van het pure product (en dus de bron) en vervolgens door verificatie-putten het effect op en het gedrag van de pluim onderzocht wordt, vind ik verstandig. Bosatex loopt dus niet weg voor de pluim. Gelderland liet zien dat zij heel goede ervaringen hebben opgedaan met een interactieve aanpak via regelmatig overleg. Het is 5 voor 12, handen uit de mouwen zou ik zeggen. Wie nog twijfelt nodig ik van harte uit te reageren!

Henk van Zoelen is sectormanager van Bodem+